De traditie van het zomerfestival

Het is het helderste vuur van het jaar, 21 juni; de langste dag; de kortste nacht; een tijd die spirituele gemeenschappen al duizenden jaren vieren. Dit is de Zomerzonnewende Sadhana, en in juni van 1969, de 3HO begon zijn traditie van samenkomen van over de hele wereld voor het vieren met Kundalini Yoga, meditatie, en Witte Tantrische Yoga. 

In Europa werd het eerste festival gehouden in Loche (Frankrijk) in 1977 en al snel groeide het uit tot het hoogtepunt van het jaar voor honderden leraren en studenten in heel Europa, en was het een moment om leraren uit de hele wereld te ontmoeten, collega's en vrienden, en was het inderdaad een zeldzame gelegenheid in Europa.

Getuigenis

DOOR GURBASANT SINGH 

Mijn eerste EJF in Loche (Frankrijk) was in 1985. Er waren toen ongeveer 200 tot 250 mensen.

Elk jaar kwamen er zo'n 50 bij, tot in 1999, het laatste jaar in Loches, en het laatste bezoek van Yogi Bhajan aan het festival, er bijna 900 mensen waren! Het terrein barstte uit zijn voegen!

Ik herinner mij nog heel goed het volgende voorval van mijn eerste festival, dat de stemming en energie van die dagen goed weergeeft:

Ik ben er altijd heen gelift, ook deze allereerste keer, en alles wat ik wist van mijn twee yogaleraren in die tijd was: "iets buiten Loches, in een klein kasteeltje met een bos, ervoor ligt een veld zonnebloemen".

Toen ik een lift naar Loches kreeg, vertelde ik de chauffeur de "precieze" beschrijving van mijn yogaleraren met mijn weinige woorden Frans... die me vervolgens lichtelijk geërgerd op een kruispunt buiten de stad eruit gooide, tegen die tijd was het ongeveer 22.30 uur.

Het schemerde nog een beetje, ik herkende de contouren van een kasteel op een heuvel en dacht "dat moet het zijn" - dus ik ging erheen, maar het bleek slechts een ruïne te zijn... Ik besloot mijn slaapzak daar uit te rollen en een poosje te slapen 

De volgende morgen werd ik heel vroeg gewekt door een paar regendruppels en liep terug de heuvel af, waar ik ook de beschreven grote zonnebloemvelden zag - dus liep ik dwars door het veld er naar toe.

Rechts, goed verscholen achter een laan van zeer grote, oude bomen (heel mooi!), herkende ik een soort oude toren, en toen ik daar keek - alsof het perfect geordend was! - strekte zich uit het bovenste raam een persoon met een witte tulband uit, die mij gezien moet hebben en gebaarde dat ik me om het veld moest draaien om naar binnen te gaan.

Toen ik de prachtige oprijlaan opkwam, een paar honderd meter verder, herkende ik de poort, getooid met het grote en indrukwekkende bord "Tantric Mandala", onder een ander bord "Kundalini Yoga Festival".

Ik wist toen dat ik op de juiste plaats was - het was allemaal heel gemakkelijk, en zonder navigatiesysteem enz.

Door de poort, meteen links was de grote Sadhana weide, toen het plotseling begon te gieten als een emmer... Ik liep snel door, maar moest toen stoppen van verbazing: er zaten een heleboel mensen op het sadhana veld, ondanks de hevige regen (geen tent, niets), op het podium een man met een gitaar die maar bleef chanten en gitaarspelen, de mensen vragen te blijven zitten en door te gaan met mediteren - het klonk: "Keep up! Keep Up!" (het moet de laatste meditatie geweest zijn).

En inderdaad, slechts een paar mensen gingen weg, de meesten bleven zitten en scandeerden vrolijk en werden natgeregend - ik was echt onder de indruk van deze "volhouden" houding!

Ik liep dus rustig verder, liet me ook natregenen en dacht: geweldig dat ik hier ben, wat een ontvangst - en wat zijn we allemaal één onder deze regen.

Tegelijkertijd voelde ik - op een heel reële manier - een heerlijke, warme en krachtige energie door me heen stromen - die "magische" energie van deze bijzondere plek, die ik in de daaropvolgende jaren steeds weer voelde zodra ik het terrein betrad. Hoe moe of afgemat je je ook voelde, het was altijd alsof je in een fontein van jeugdigheid dook. 

En met mij vele anderen - want wij hebben dikwijls over dit effect van gedachten gewisseld en waren telkens, zelfs jaren later, verheugd dat het nog steeds het geval was.

"Magisch" vat het eigenlijk het beste samen - en zo was de energie van die festivals in Loches ook, zelfs toen ik toen veel aan het werk was (eerst opbouw, toen inkoper, toen Terreinbeheerder + Bazaar...) - op de een of andere manier kreeg je altijd een goede boost positieve energie zodra je op het festival was of net het terrein opkwam.

Wat ik ook interessant vond op mijn eerste festivals was dat je op de een of andere manier echt iedereen vroeg of laat direct begroette, en dat iedereen elkaar ontmoette en zich gedroeg als één grote, welwillende familie.